Kameranın algısına girip çıkan manzaralar, arada sırada duyulan konuşmalar, karşılaşmalar ve sesler, “İçten İçe Yanan Dünya’nın Ezgileri”nin temasını oluşturuyor. İki yıl boyunca cepheye farklı coğrafi mesafelerden çekilen film, Ukrayna’nın topyekün bir savaşın uçurumuna dalışının görsel-işitsel günlüğünü tutarken, bir yandan da toplumdaki ince değişimleri izliyor. Rus işgalinin ilk haftalarında yaşanan panik ve dehşetin düzensiz akorları, yavaş yavaş ölüm ve yıkımın kabulünün uyuşuk sessizliğine dönüşüyor. Bu durum zaman geçtikçe yerel halk için trajik bir şekilde normalleşirken, dünyanın geri kalanı için sadece her şey olup bittikten sonra izlenen bir şey olur. Toplu yaşanan bu felaketin (meta)fizik manzarasının zemini üzerinde, yeni nesil Ukraynalılar ise geleceğin onlar için nasıl bir şey olacağını hayal etmeye çalışıyorlar.

Landscapes, occasional conversations and encounters, and sounds that weave in and out of the frame compose “Songs of Slow Burning Earth”. Captured in varying proximities to the frontline over two years, the audiovisual diary of Ukraine’s immersion into the abyss of total war traces the subtle changes in Ukrainian society. The ragged chords of panic and horror of the first weeks of the Russian invasion slowly morph into the numb stillness of the acceptance of death and destruction, which eventually becomes the tragic normality for the local population, but just an afterthought for the rest of the world. Against the backdrop of the (meta)physical landscape of collective disaster, a new generation of Ukrainians aspires to imagine the future.