Tacizden sonra ne olur? Suçun işlenmesinden tam altı yıl sonra, yönetmen büyükannesiyle yeniden iletişime geçer; amacı aslında herkesin farkında olduğu bu yaşananları konuşmak değildir. Ama sonunda olanlardan sonra neler hissettiğini anlatmak ister: sessizliği bozmak, Kolombiya’daki bütün ailesini kaybetmekten doğan utancı ve acısını dile getirmek ve tüm bunların ötesinde, acısının tanınmasını talep etmek.

Matilde-Luna Perotti, bu ilk filminde Latin Amerika'daki birçok kadının benzerini yaşadığı kendi kişisel travmasını ele alıyor. Yaşadıklarının anısı her yerde karşısına çıkıyor: eski aile videolarında, kısa telefon mesajlarında, dokunduğu kumaşlarda ve kıyafetlerde, kendi tenindeki yaralarda. Bu parçalar bir araya gelerek, derinlere gömülmüş bir travmayı görünür kılan kişisel ve ama aynı zamanda kolektif bir portreyi oluşturuyor – ve en nihayetinde de bir öz-güçlendirme eylemine dönüşüyor.

What happens after abuse? Six years after the crime, the director reconnects with her grandmother – not to talk about the act itself, which everyone is aware of. She finally wants to talk about how she felt afterwards: to break the silence, to name her shame and the grief at losing her whole Colombian family – and above all, to demand recognition of her suffering.

In her first film, Matilde-Luna Perotti deals with a personal trauma shared by many women in Latin America. The memory lurks everywhere: in old home videos, in text messages, in fabrics and clothes, in the scars on her own skin. These fragments come together to form a personal and at the same time collective portrait that makes a deeply buried trauma visible – and ultimately becomes an act of self-empowerment.